"Πέτρα & Φως-Ανατολή στο Ταίναρο"...Μπαλαντεζα vol4

mAthosalas

RideWild Team
Admin
Δημοσιεύσεις
2.982
Ηλικία
48
Περιοχή
HomeSweetΧΩΜ
Όνομα
Κώστας
my moto
F800GS 30years
Ενα υπέροχο οδοιπορικό με την Ελλαδα να ενωνεται οδηγικα,οι αποστασεις και η κουραση να ειναι το γλυκο επισφραγισμα της θελησης και αντοχης,να κοβεις οδηγικα το Μωρια στη μεση σουλατσαρωντας σε πανεμορφα ορεινα περασματα και διαδρομες και να καταφερνεις μετα απο ολονυχτια ονειρωξη στα τιμονια να αγναντευεις τον ηλιο να ανατελλει απο το Φάρο στον καβο Ματαπα...!!!Τι αλλο θελεις για να νοιωθεις γεματος...!let the story begin...η Μπαλαντεζα vol4 εφτασε στο τελος της,μια RideWild ιστορια που θα εχει να αφηγειται στο χρονο...
 

nikospyrgos

<< Αττιλας >>
WildRider
Δημοσιεύσεις
11
Ηλικία
48
Περιοχή
πυργος-ηλειας
Όνομα
nikos kourtis
my moto
BMW GS1200 LC TRIPLE BLACK 2016
TENERE 660 xtz 2009
Δεν ήταν μια απλή βόλτα, ΗΤΑΝ μια μικρή Οδύσσεια (οδηγικά) που το μόνο που μπορεί να σου αφήσει (Κουσουρι) , είναι τα όμορφα συναισθήματα με φίλους, και τις *ψηφιακές* αναμνήσεις

*... Και πιστέψτε με λέω τις ψηφιακές αναμνήσεις γιατί η μνήμη μας ,με τα χρόνια φθείρεται, αλλά το ψηφιακό αρχείο ΜΕΝΕΙ .


Στάλθηκε από το Redmi Note 9 Pro μου χρησιμοποιώντας Tapatalk
 

Vrasidas

WildRider
Δημοσιεύσεις
314
Ηλικία
53
Περιοχή
Πόρτο Ράφτη
Όνομα
Vrasidas
my moto
LIFAN 120, YAMAHA WR250F, FAZER 600, HONDA CBR1000RR
No adiavroxa ... no skepastra sta xorafia ... Μπόλικη γνήσια φιλοξενία όμως από απλούς ανθρώπους ...

Του μπι κοντίνιου ...













 
Τελευταία επεξεργασία:

nikospyrgos

<< Αττιλας >>
WildRider
Δημοσιεύσεις
11
Ηλικία
48
Περιοχή
πυργος-ηλειας
Όνομα
nikos kourtis
my moto
BMW GS1200 LC TRIPLE BLACK 2016
TENERE 660 xtz 2009
Θα αφήσω μια ανατολή εδώ και θα επιστρέψω εφόσον κοιμηθώ λίγο ακόμα..


Περάσαμε σούπερ


Στάλθηκε από το Redmi Note 9 Pro μου χρησιμοποιώντας Tapatalk
 

Vrasidas

WildRider
Δημοσιεύσεις
314
Ηλικία
53
Περιοχή
Πόρτο Ράφτη
Όνομα
Vrasidas
my moto
LIFAN 120, YAMAHA WR250F, FAZER 600, HONDA CBR1000RR
Όπως πάντα, η αναχώρηση ήταν εκτός προγράμματος. Αντί για 10:00 το αργότερο ώστε να προλάβω το λιώσιμο της ζέστης, αναχώρηση 12:15 … Σε όλο το ταξίδι και μέχρι να φτάσω πάλι έξω από την πόρτα του γκαράζ, το μυαλό στριφογύριζε στο : “Τα έκλεισα τα ρολά ? … τα έσβησα τα φώτα επάνω ? … το τάπερ μπήκε στο ψυγείο ? … η πόρτα του ψυγείου σφράγισε ? … στο σκύλο έβαλα τριπλή δόση φαγητού ?” … Όπως πάντα όλα ήταν στη θέση τους μαζί με τη καρδιά που είχε πεταχτεί μέχρι την Κούλουρη.

Οκ κουράστηκα, το ομολογώ, ζορίστηκα από φυσική κατάσταση … Κάτι παραπάνω από 1.000 χλμ σε τόσες ώρες σίγουρα δεν δικαιολογεί τόσο πιάσιμο και συνολική κούραση. Κάτι μου λέει πως θα γίνουν εν γένει αλλαγές …

Πρώτη Αυγούστου και η κρίση δεν φαίνεται καθόλου στην κίνηση της Εθνικής μέχρι και την Κόρινθο. Θα έλεγε κανείς πως και αυτή κάπου κρύφτηκε σε σκοτεινές δροσερές γωνιές όπως κάνουν τα ζωντανά του κόσμου ή κάπου αλλού διακοπάρει σαν κάποια άλλα ζωντανά … Αρκεί να μην έχει τον ίδιο προορισμό με το δικό μας … Σκέφτομαι πως αν ακολουθήσω τον παραλιακό δρόμο, η δροσιά της θάλασσας θα κάνει τη διαδρομή πιο ευχάριστη. Στον Ισθμό χωρίς δεύτερη σκέψη βγαίνω από δεξιά και ήδη σαν να νιώθω αυτό μελτέμι που θα μου ρίξει τη θερμοκρασία και θα μου ανεβάσει τη διάθεση …

Τελικά κάτι μου λέει πως βρέθηκαν μπροστά μου όλοι όσοι προσπαθούσαν να αποφύγουν να κάνουν διακοπές σε μέρη που ίσως πήγε και η κρίση … Μέχρι και αρκετά έξω από το Κιάτο, για περίπου 30 χλμ η ουρά και η κίνηση ήταν απίστευτη. Πάει και ο Μελτέμης πάει και το όνειρο αναψυχής από την αφεντιά του … Ευχάριστη νότα το διάλλειμα δροσιάς στην όαση του γνωστού γαλακτοπωλείου του συντρόχου στο Κιάτο. Θα ήθελα να κάτσω σίγουρα περισσότερη ώρα, αλλά ο Πάνος ήδη περίμενε.

Το χωριό Ρόδια δεν το ήξερα μέχρι τώρα. Εκεί με περίμενε ένα ζεστό πιάτο φαγητό και μια ακόμα πιο ζεστή οικογένεια … Από τις στιγμές που άγνωστοι μέχρι εχθές άνθρωποι, σε σκλαβώνουν με την γνήσια φιλόξενη συμπεριφορά τους. Τέτοιες λεπτομέρειες είναι που σε κάνουν να πηγαίνεις τη ζωή παρακάτω με χαμόγελο.

Η συνάντηση με τους γνωστούς πλέον συνοδοιπόρους έφτασε γρήγορα. Ακόμα πιο γρήγορο ήταν το ανέβα μέχρι το σημείο εκκίνησης πάνω από το Αίγιο … Χμμμ …

Η ήλιος πήρε το δρόμο του για τις από κάτω χώρες και εμείς το δρόμο του κυνηγητού με το χρόνο. Σκοπός να τον προλάβουμε πριν μας βγει από την άλλη μεριά, να του την έχουμε ήδη στήσει με τους φακούς και τα κινητά στα χέρια να τον αποθανατίσουμε. Ένας αγώνας άνισος θα έλεγα … αυτός να παίζει στην έδρα του κάτι δισεκατομμύρια ανθρώπινα έτη και εμείς σε μια έδρα γεμάτη σκοτάδι, βουνά, στροφές, λακκούβες, κρυμμένο χαλικάκι και 17άρες ρόδες … αλλά και απόκοσμες μυρωδιές, εικόνες και ησυχία, κάτι από τη ζώνη του Λυκόφωτος.

Ο 111 και η διασταύρωση προς Θεόκτιστο μια τζούρα καφές παρά το προχωρημένο του σκοταδιού όπως και η διασταύρωση μετά την Κλειτωρία και μέρος πρώτης ανασυγκρότησης, που ήρθε απίστευτα γρήγορα. Ο χρόνος μας κάνει παιχνίδια και γελά μαζί μας. Ήδη μας περιμένει εκεί ο Σώτος από το καταπληκτικό Λεωνίδιο. Από όσα χωριά περάσαμε συναντήσαμε αντιδράσεις χαράς και εντυπωσιασμού από όλες τις ηλικίες … Η τσεμπεροφόρα γιαγιά που χαιρετούσε όλο χαμόγελα ήταν τόσο μα τόσο σημαδιακή και ξεχωριστή φυσιογνωμία, όπως και τα φωτεινά πρόσωπα της απανταχού πιτσιρικαρίας που η χαρά και ο ενθουσιασμός τους δεν κρυβόταν.

Βλέποντας εκ των υστέρων το χάρτη για ακόμη μια φορά συνειδητοποιώ πόσο μικρή, μα πόσο μικρή χώρα είμαστε … και πόσο ανεξερεύνητη. Πόσα άγνωστα σημεία με ιδιαίτερο κάλος και ιστορία περιμένουν να νεοακαλυφθούν. Πόσες διαδρομές συνήθως παραμένουν εκτός σχεδιασμού και αυτό είναι στενάχωρο.

Η αλήθεια είναι πως περάσαμε μέρη που στο φως της ημέρας είναι απίστευτα, τόσο ως ομορφιά όσο και φυσικής, πολιτισμικής ή ιστορικής σπουδαιότητας. Π.χ. περάσαμε από τη Μονή Αγίας Λαύρας, το Κλήμα του Παυσανία, τις πηγές του Λάδωνα, το Λιμποβίτσι και τόσα ακόμα μέχρι το τέλος της διαδρομής, κατάλογος ολόκληρος. Ο σκοπός και ο στόχος όμως είναι διαφορετικός σε αυτή τη βόλτα. Να καταρριφθούν ακόμα μια φορά τα όσα “πρέπει” μας ταλανίζουν ζωές ολάκερες.

Καθοριστικός παράγοντας που δεν έμεινα πίσω μόνος και έρημος στις ορέξεις των άγριων ζώων των βουνών της Πελοποννήσου, τα εργοστασιακά φώτα του BMW του Πασχάλη, αλλά κυρίως η υπομονή του. Θανγκς καρντάσι … να ξέρεις πως με έπεισες πως πρέπει να αλλάξω μηχανή σύντομα. Η αλήθεια είναι πως το Fazer έχει απίστευτα αδύναμα φώτα, τόσο σε ευθεία, όσο και διάχυση δεξιά και αριστερά. Θα μου πεις 22 χρονών μεγαλοκοπέλα πόσο φως να έχει. Ίσως με έξτρα λεντάκια λυθεί το πρόβλημα δια παντός … Μακάρι αυτό να ήταν η λύση σε κάθε είδους μεγαλοκοπέλας. Για φαντάσου τη Σουμέλα να τριγυρνά στο δάσος με λεντάκια στο κεφάλι …

Μετά την Ελάτη η θερμοκρασία έπεσε αισθητά σε σημείο να μετανιώνω που δεν φρόντισα νωρίτερα να βάλω έξτρα ρούχα κάτω από το μπουφάν. Η προσοχή όμως ήταν 120% στο δρόμο και στις παγίδες του οπότε το κρύο ξεχάστηκε.

Ο κάμπος της Μεγαλόπολης από ψηλά, με τα συγκεντρωμένα φώτα της πόλης και τους περιφερειακούς οικισμούς της ήταν εικόνα μαγική, θυμίζοντάς μου θα έλεγα εικόνα από φιλιστρίνι αεροπλάνου σε νυχτερινή πτήση. Για ακόμη μια φορά η πόλη αυτή θα φροντίσει να ανεφοδιαστούμε με καύσιμα και να πάρουμε μια ανάσα ξεκούρασης. Αυτή τη φορά ο λόκαλ πιτσιρικάς με το δίχρονο παπί απουσίαζε, κρίμα … πέρασε όμως όχημα, που αυτή τη φορά όμως επιβάτες δεν ήταν τύποι με τη ματιά του αλαζόνα σερίφη. Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί …

Αναχώρηση με ντεπόζιτα και στομάχια γεμάτα απαραίτητων υγρών, για Σπάρτη μέσω Δυρραχίου και Αλαγονίας εν μέσω στενού στριφτερού επαρχιακού δρόμου, ειδικά πλησιάζοντας περισσότερο στους πρόποδες του Ταΰγετου. Λίγο πριν το Δυρράχιο έγινε το λάθος λόγω έργων στο δρόμο και η συνεχόμενη ουρά της μπαλαντέζας διακόπηκε, μένοντας Πασχάλης, Πάνος και εγώ στο τέλος. Στις επόμενες δυο διασταυρώσεις χάθηκε η μπάλα και καταλήξαμε σε αδιέξοδο στο ορεινό χωριό Νεοχώρι ... Η πλάκα είναι πως απέναντί μας και ψηλά κάποια στιγμή, βλέπαμε το τραινάκι με τα φώτα να ανεβαίνει το βουνό και μάλιστα στην κατεύθυνσή μας μπροστά. Πόση πλάνη όμως δίνει το σκοτάδι. Το απέναντι σύμφωνα με το χάρτη που βλέπω τώρα, φυσιολογικά ήταν το δεύτερο βουνό από πίσω. Αργότερα μάθαμε πως κάπου εκεί το έχασαν και οι υπόλοιποι, αλλά ταξίδι χωρίς χασίματα και περιπέτεια δεν ξέρω τι είδους ταξίδι είναι …

Σκέφτομαι τι θα σκέφτηκαν οι κάτοικοι του Νεοχωρίου (πολύ μικρό χωριό) οι οποίοι δέχτηκαν εισβολή ξημερώματα από τύπους με θορυβώδη μηχανές και αγριοφωνάρες. Τι σενάρια θα έβγαλε το τρομαγμένο τους μυαλό. Ούτε φώτα άναψαν, ούτε βγήκε κάποιος σε αυλή … τίποτα. Ευτυχώς δεν άκουσα καραμπίνα να οπλίζει, αλλά θα μου πεις υπάρχουν και που δίκαννα δεν οπλίζουν με θόρυβο …

Εγώ δεν είχα καν χάρτη μαζί μου, τα τζι πι ες τα σιχαίνομαι (αλλά κάποια στιγμή θα υποκύψω στην ανάγκη τους, το ξέρω) οπότε απλά ακολουθούσα Πάνο και Πασχάλη έχοντας απλά στη μνήμη μου τη διαδρομή από το Google map. Βγαίνοντας ξανά στη διασταύρωση των χαμένων στεναγμών και οδηγιών, πήραμε στράτα κατηφορική η οποία μου φάνηκε οκ μεν αλλά σχετικά κεντρική δε. Περίπου στις 03:00 αν θυμάμαι καλά βλέπω πινακίδες αλλά και μέρος γνωστό … Καλαμάτα !!! Και που έλεγα πως είναι από τα μέρη που δεν θα έρθω ξανά !! Το “ποτέ μη λες ποτέ” όμως δεν βγήκε τυχαία … Εξάλλου η χώρα είναι τόσο μικρή που είναι θέμα λίγου χρόνου να ξαναβρεθούμε με τους τύπους που χάθηκαν και πήραν τα απέναντι βουνά …

Ανεφοδιασμός στην Καλαμάτα με ενισχυμένη βενζίνη από ντόπια αγαθά που κάνουν τα μοτέρ να καλαϊδάνε και βουρ για Αρεόπολη. Πόσο διαφορετική η διαδρομή τη νύχτα και πόσο τυχεροί που χαθήκαμε. Σχεδόν σε όλο το δρόμο μέχρι και Αρεόπολη στα δεξιά μας είχαμε ένα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ φεγγάρι που έσχιζε τη θάλασσα με το φως του και τις μνήμες με ότι αυτό συνδέεται. Και ξημέρωνε 2 του μήνα … Από τις λίγες φορές που δεν έχω σταματήσει να φωτογραφίσω απίθανες γωνιές που περάσαμε, έστω και εάν ήταν νύχτα. Όλα διαφορετικά τη νύχτα … ακόμα και ο ίδιος μας ο εαυτός.

Στην Αρεόπολη το τραινάκι με τα κινούμενα λαμπιόνια ήταν ήδη εκεί και μας περίμενε. Ο τελικός προορισμός είναι σχεδόν δίπλα μας και το πότε πέρασαν τόσα χλμ δεν το κατάλαβα για ακόμη μια φορά. Αναλογίζομαι για μια ακόμη φορά πως η νύχτα με ξεγέλασε … δεν είναι τυχαία τα γέλια της ημέρας λοιπόν …

Η είσοδος στα Κοκκινόγεια ήταν εντυπωσιακή αλλά και μάλλον τρομαχτική για τους κακόμοιρους Γερμανούς που αποφάσισαν να διανυκτερεύσουν στο ησυχότερο νοτιότερο μέρος των Βαλκανίων. Πηγαίνετε τους έλεγαν … έχει απίστευτη και απόκοσμη ησυχία … θα περάσετε αξέχαστα …

Η πρώτη φορά ήταν πριν 3 χρόνια και κάτι, με άλλες συνθήκες, με άλλα δεδομένα. Το παπί μου δεν είχε κάνει κιχ μέχρι εκεί και θεωρώ πως ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα … άρα θα ξαναπάω με αυτό. Τα 40 περίπου λεπτά μέχρι το Φάρο έδειξαν τα δόντια τους στη φυσική μου κατάσταση … αλλά αυτό που μετρά στο τέλος είναι όσα τα μάτια βλέπουν, τα έξω και τα μέσα και τα όσα μεταφέρουν στις αποθήκες της μνήμης και των εμπειριών. Δεν λέω περισσότερα, όποιος ενδιαφέρεται το Ταίναρο είναι εκεί και θα είναι για πολύ ακόμα ... εμείς όμως όχι.

Συνεχίζεται …































 
Τελευταία επεξεργασία:

mAthosalas

RideWild Team
Admin
Δημοσιεύσεις
2.982
Ηλικία
48
Περιοχή
HomeSweetΧΩΜ
Όνομα
Κώστας
my moto
F800GS 30years
Πέτρα & Φως...η 4η μπαλαντεζα,η "νοτια" φωτισε με τη σειρα της τα μοτοσυκλετιστικα δρωμενα μας,γραφοντας χιλιομετρα στο Μωρια με τη μπαλαντεζα φωτων εν σειρα να δινουν ζωη στη νυχτερινη υπαιθρο,αναμεσα σε ομορφες στριφτερες διαδρομες και περασματα απο χωρια της πελοποννησου...αληθεια ειναι κι εκεινο το συναισθημα που ξυπνουσε μεσ'το σκοταδι οταν απ'οσα χωρια περνουσε η μπαλαντεζα των μοτοσυκλετων μας εβλεπες την εκφραση στα προσωπα καθε ηλικιας εκει...ωραιες στιγμες κι εμπειριες που μενουν χωρις delete στη θύμηση...κι απλα ειναι εκει να φρεσκαρει καθε φορα που το ξαναζεις...Μια Νοτια μπαλαντεζα κατ'όνομα και μονο,αφου φροντισαν οι βορειοι φιλοι μας να πλαισιωσουν την ομαδα απο Τρικαλα και Θεσ/νικη με τετοιο τροπο που δεν παιζουν οποιες σκεψεις για...χωρισμενη Ελλαδα...αλλωστε αυτο θελουμε,μια μοτοσυκλετα με εναν αναβατη χωρις που πως γιατι και γνωστες ιωσεις των μη μοτοσυκλετιστων...ειναι πραγματικα ενα κυνηγι αισθησεων αυτη η μπαλαντεζα και οχι χρονου...θες να προλαβεις ναι αλλά οχι να φτασεις στον Ηλιο αλλά να βιωσεις και να αισθανθεις ολα οσα δυνατα γινονται μεσα απο τη ολονυκτια οδηγηση σε παρεα...μια δυνατη εμπειρια και οδηγικη νιρβανα προσπαθωντας να μεινεις στο δρομο παιζοντας με το χρονο αλλά το σκοταδι γυρω σε προσκαλει προκαλωντας να καταγραψεις κι αλλες περαν της οδηγησης απολαυσεις...ειναι μαγικο το συναισθημα να κοιταζεις απο καθρεφτες ή εμπρος και να βλεπεις ενα ζωντανο καλωδιο με λαμπακια να μετακινειται...

Για τωρα,το σκηνικο ελεγε οτι θα μαζευτουμε στο Αιγιο και ανηφοριζοντας για Πυργακι θα παρουμε το "παμε" απο τη δυση του ηλιου εκει ωστε να απολαυσουμε την εμπειρια οταν το σκοταδι ξαναυποκλιθεί στον βασιλια των αστεριων στον Καβο Ματαπα...360+χλμ μάς χωριζαν απο την Δυση στην Ανατολη του ηλιου διασχιζοντας το Μωρια απο Βορα προς Νοτο...σημεια του Οριζοντα και απολαυση οδηγων συνοδηγων με τις διτροχες ερωμενες να παιζουν το ρολο του μαεστρου γι'αποψε...RideWild καταστασεις με την σωστη για το Wild ερμηνεια...απλωμενη οδηγικα αναμεσα στις ομορφιες της ελευθεριας της υπαιθρου του νυχτερινου Μωρια...

Το πρωτο κομματι εως το χωριο μου,τα Μαζεϊκα εξελίσσεται ταχυτατα για την μοτομπαλαντεζα και φθανουμε στο πρωτο σημειο ανασυγκροτησης στην Παναγιά οπου το δροσερο νερο και ο πρωτος απολογισμος επιτασσουν να πεσουν οι ρυθμοι και δινουν σοβαρες ενδειξεις οτι τα χιλιομετρα θα βγουν,οι οδηγοι και συνοδηγοι "το'χουν" και η νυχτα θα ειναι μαγικη...

Στην διασταυρωση παλαιας Ε.Ο 111 για θεοκτιστο μας περιμενει αλλο ενα λαμπιονι της μπαλαντεζας ενω η συνοδηγος μου αναλαμβανει για λιγο ρολο onboard camerawoman για να δωσει λιγα καρε φωτο στην ομαδα...
Να σταθω λιγο εδω στις 3 συνοδηγους της αποψινης παρεας...Ελενα,Βασιλικη,Βασια...ξερεις οτι η οδηγηση νυχτα και με ρυθμους σβελτους ειναι απολαυση για τον οδηγο και δινεις ενα ποντο παραπανω για τις συνοδηγους που αγόγγυστα αλλά και με πλατυ χαμογελο στο τελος εζησαν μαζι μας την εμπειρια της μπαλαντεζας...εις το επανιδειν κοριτσια...

Κλικ πανω απ'τη σελα οσο μπορεις να διακρινεις αφου δεν ειναι κι ευκολο να πατησεις το κουμπι θελοντας απλα να κατσεις να χαζευεις τις μοτοσυκλετες που φωτιζουν σαν πυγολαμπιδες το σκοταδι της νυχτερινης φυσης...

Οδηγεις απολαμβανεις την εναλλαγη των στροφων,συντηρεις μια ταχυτητα με μεσο ρυθμο για ολο το team και ρουφας εικονες συγκινησεις και ανασες για να παρεις μαζι σου οταν τελειωσει κι αυτο...οπως αλλωστε ολα τα ωραια που τελειωνουν

Επομενη ανσυγκροτηση οπου αλλα 2 λαμπιονια μας περιμεναν να μεγαλωσει το οδηγικο φωτεινο καλωδιο και παμε για νοτιοτερα να οδηγησουμε...

Η επιλογη των διαδρομων με μαεστρια και ποοολυ ομορφες και στριφτερες πραγματικα...τα ευσημα!!!Οταν ξετυλιγεται το road book που εχεις φτιαξει και βλεπεις οτι αυτο που ζεις ειναι ανωτερο αυτου που σχεδιαζες...αυτη η γραμμη στο ΠιΣι εχει γινει το τεραιν για αγαλλίαση και ηδονη οδηγικη και αισθησεων...Πανεμορφα χωρια στο διαβα μας ενω αγαπημενες διαδρομες που τη μερα δινουν αλλα χρωματα αποψε στο ασπρο των φωτων και το μαυρο της νυχτας δινουν ενα contrast δυνατων αισθησεων σε ολους μας...κρυο-ζεστη,ανηφορες-κατηφορες,γκάζια-φρενα.....ολα σε ενα μιξ οδηγικο και ακρως απλαυστικο...

Μεσα απο χασιματα μεσα απο τσιτα αλλά μεσα κι απο χαμογελα και δυνατο δεσιμο της παρεας ολα μοιαζουν ελαχιστα μπρος στον αποψινο σκοπο και δρομο...Η Μανη και η πετρα της ,μάς ξυπνα απο την οδηγικη νιρβανα υπενθυμιζοντας οτι κοντευουμε τον αποψινο στοχο μας...Η μπαλαντεζα σε λιγο θα ειναι λιγοτερο φωτεινη βαζοντας στην πριζα το φως της Ανατολης του ηλιου στον καβο Ματαπα...

Στην Αρεοπολη τελικη ανασυνταξη,oι lost in the night but lost is my life...δενουν ξανα με το υπολοιπο team και μπουκαρουμε για τα σκενα στροφιλικια αναμεσα στην πετρα της Μανιατικης γης για να φθασουμε Κοκκινογεια μπροστα απο το Ιερο Μαντειο στην εισοδο του Ταιναρου...
Μια φωτο μεσα απο μια γλυκια κουραση αλλά και σκεψεις οτι αυτος εδω ο χωρος καταφερε να δωσει ζωη σε οτι ειχαμε κατα νου οταν...οταν λεγαμε η Ελλαδα μια μοτογειτονια...ενα ταξιδι μάς μενει και μας δενει...και προχωραμε!

Το περπατημα για το φαρο στο Ταιναρο το'χω ξαναζησει μα η αποψινη φορα με τη βοηθεια φωτισμου στο μονοπατι δινει κι αλλη ακομα πλουσια γευση στο αποψινο δειπνο...

Η ωρα κοντευει 6 και κατι ξημερωμα και η χαραυγη μεσα απο τη θαλασσα στ'Ανατολικα του καβου Ματαπα αρχιζει να δινει χρυσο χρωμα στην αποψινη μπαλαντεζα...

Ελλαδα...μια χωρα που δυσκολα θ'απαρνηθεις,με εικονες και γευσεις ασυγκριτες για ολη την υφηλιο

Η εικονα του φαρου ντυμενου στο πεπλο της αναδυομενης Ανατολης απο τη θαλασσα ειναι εκθαμβωτικη...Ελλαδα μου ομορφη!!!

Κοιτα...νοιωσε...θυμησου εσυ που ησουν εκει και βαλε στοχο εσυ που δεν ησουν να το ζησεις την επομενη...

Ανατολη 06.40 με απιστευτη ακριβεια...το RideWild ηταν εκει...!

Τα ομορφα κλικ δινουν τη θεση τους στην γλυκιακουραση και τα βλεματα καρφωνουν στο μυαλο και καταγραφουμε οσα μα οσα ειναι δυνατο να μπορεσουμε...


Ιδιαιτερη μνεια και στον φιλαρακο @rigas ...απο την αρχη ως το τελος κουραστηκε,ετρεξε,τσιτωσε,σε υπερθετικο βαθμο ολα...για ολους εμας,για να προλαβει το κλικ για να δεσει την παρεα για να μεινει ενα χαμογελο..που πρωτος ειχε μονιμα στο προσωπο και μετα ολοι εμεις...

Αφηνουμε την μερα να αρχιζει να φωτιζει τα παντα γυρω και σφυριζει λιξη της Μπαλαντεζας vol4...μια βολτα μεχρι το διπλανο Μαρμαρι να κλεισουμε για λιγο ματια και διακοπτες επιβαλλεται...κι απο κει ενα καφεδακι στο πανεμορφο Μανιατικο λιμανακι του Γερολιμενα...χαλαρα και απολαυστικα
Αναμασαμε σκεψεις,εμπειριες και οσα αποψε ειδαμε και νοιωσαμε...

Χαμόγελα...ολα τ'αλλα ειναι λιγα...

Η Μανη παντα εξιταρει,αποψε ειχε κι αλλο ενα λογο αφου βρεθηκαμε νυχτα σκοταδι στην αγκαλια της κι αφηναμε τις αισθησεις να εμπλουτιζουν αυτες τις γνωριμες αγαπημενες εικονες να αναβιωνουν...μεχρι να τις ξαναποτυπωσουμε με το φως της ημερας και με την..ερωμενη να μας δινει το καδρο που θελουμε...

Επιστροφη εν μεσω "κερασακι στην τουρτα" καταιγιδας γυρω απο τον ταυγετο και απο Σπαρτη πινικηγαμε ματι μου με τη χαλαζοπτωση και το χαλασμο βροχης να μουσκευει και το σωμα ολουθε και παντοιοτροπως αφου η χθεσινη μπαλαντεζα ειχε φροντισει να μας μουσκεψει τις ψυχες...προχωραμε...η αχαρη επιστροφη απλα εδινε τροφη στη σκεψη και να σκαει συχνα πυκνα χαμογελο μεσα απ'το κρανος προσπαθωντας να μην αφησουμε τη ζέστη και το λιβα να μας δυσκολευει οδηγικα και να φθασουμε σπιτια μας...
Γερμανιδα μου...αλλη μια βολταρα εφτασε στο τελος της...υποδειγματικη συμπεριφορα και παλι απο αυτη τη μοτοσυκλετα ενω και η συνοδηγος απολαυσε τη βολτα ανετα ομορφα και ...αφου λεμε...τα ξερεις :love:

Τι ειναι η Μπαλαντεζα?....πηρες μια τζουρα πιθανον...κι εγω...κι εσυ...και ολοι...εις το επανιδειν...777χλμ για λιγοτερο απο 16 ωρες στη σελα,απλα θυμιζουνε εκεινες τις συμπτωσεις με τους αριθμους...και ειχαμε την τυχη να το απολασυουμε κι αποψε...

δωσαμε χρωμα στη νυχτα...στην παρεα...στο RideWild...γιατι ειναι απλα τα πραγματα φιλε...KEEP it simple...RIDE !hi5!

 

Ο Μυστήριος.

Teneratos...!
WildRider
Δημοσιεύσεις
530
Ηλικία
47
Περιοχή
East of Athens
Όνομα
George
my moto
XTZ660
Δεν φοβόμουν το γεγονός, όχι.
Ούτε τις περιγραφές φοβάμαι, τις απολαμβάνω.
Άλλο τρέμω.. τις φώτο του Μάθο κ του Ρήγα, το ξερά ότι θα κλαίμε άμα αρχίσουν να ποσταρουν...
(θα κλέψω 2-3 για δεσκτοπ.. !!hahaha)
 

K.D.

WildRider
Δημοσιεύσεις
356
Ηλικία
36
Περιοχή
Χαλκιδα
Όνομα
Δημητρης
my moto
R 1150 GS
Διαβάζω και ξαναζώ τη διαδρομή,τη κούραση,το άγχος,τη νύχτα και τις μυρωδιές της.. αλλά πάλι έρχεται αυτό το χαμόγελο και η χαρά!!
Ναι θα το ξανακανα παρ' όλη τη κούραση τα πιασίματα,,τις βροχες, τα χαλαζια, και τα 1080 χλμ..Γιατί οι άνθρωποι είναι ωραίοι τύποι ρε φίλε μου..και η ουσία τής ζωή είναι Simple..

*Χαρήκαμε πολύ για όσες γνωριμίες (ίσως και φιλίες) κάναμε, ευχαριστούμε για την υποστήριξη και σίγουρα θα έχουμε καλή αντάμωση!

Εις το επανιδείν..

Δημήτρης/Βάσια
 

Vrasidas

WildRider
Δημοσιεύσεις
314
Ηλικία
53
Περιοχή
Πόρτο Ράφτη
Όνομα
Vrasidas
my moto
LIFAN 120, YAMAHA WR250F, FAZER 600, HONDA CBR1000RR
Οι εκ Θεσσαλονίκης καρντάσια αποφάσισαν να ξεκινήσουν κατευθείαν για τα επάνω μέρη και η αλήθεια είναι πως με 400 χλμ επιπλέον από τον δικό μου γυρισμό, τους λυπήθηκα. Ελπίζω κάπου στη διαδρομή να πρόλαβαν λίγης ώρας ύπνου, τόσο όσο χρειάζεται για να γεμίσουν οι μπαταρίες και να ταξιδέψουν ασφαλείς.

Ο ήλιος ξεπρόβαλε από τη θάλασσα στο βάθος αργά, νωχελικά, παιχνιδιάρικα … Θυμάμαι πέρυσι μπροστά μας υπήρχαν αντίστοιχα παιχνιδιάρικα κορμιά που έπαιζαν με τα κύματα αλλά και μαζί του, στην παραλία του Λεωνιδίου … Φέτος όμως έχω την αίσθηση πως οι στιγμές είχαν κάτι από ιερότητα και μυστήριο. Ίσως να παίζει ρόλο η ύπαρξη των Νεκρομαντείων με την είσοδο στον Άδη, του ναού του Ασφάλειου Ποσειδώνα και μετέπειτα ναού των Αγίων Ασωμάτων κτισμένος από τις πέτρες του ίδιου αρχαίου ναού, και ανοτολικότερα αυτού, βρίσκεις λαξευμένο στον βράχο το Ψυχοπομπείο, απ’ όπου παραλάμβανε ο περαματάρης τις ψυχές και τις συνόδευε στην πύλη του Άδη. Πρόκειται για μια θαλασσινή σπηλιά απ’ όπου πέρασε ο Ηρακλής προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Κέρβερο, όπως επίσης και ο Ορφέας που με τη μουσική του απάλυνε την καρδιά του Άδη και της Περσεφόνης, για να πάρει την Ευρυδίκη. Πάνω στο μονοπάτι συναντάμε και τα ερείπια ρωμαϊκού οικισμού, με πιο χαρακτηριστικό ένα επιδαπέδιο ψηφιδωτό του 1ου μ.Χ. αιώνα που αναπαριστά έναν ήλιο σε αίθουσα ρωμαϊκού λουτρού και είναι γνωστό ως "Άστρο της Αρίας", το οποίο φυσικά βρίσκεται εγκαταλελειμμένο στο έλεος του Θεού και όποιων θέλουν να πάρουν λίγα ψηφιδωτά ως ενθύμιο ή για να εντυπωσιάσουν κάθε λογής “γκόμενας” και να υπερηφανεύονται ως σπουδαίοι.

Ο φάρος και ότι αυτό συμβολίζει για τον καθένα ξεχωριστά αλλά για όλους μαζί, είναι ένα επιβλητικό κτίσμα που προκαλεί δέος … Είναι ο νοτιότερος φάρος της ανατολικής Ηπειρωτικής Ευρώπης. Κατασκευάστηκε από τους Γάλλους στα 1882 και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1887. Θα μπορούσα να κάτσω εκεί ώρες ή ακόμα και να διανυκτερεύσω. Ποιος ξέρει πόσα μυστικά θα μπορούσαν να φανερωθούν κάτω από τα άστρα. Η Περσεφόνη να εναλλάσσει ακόμα τη ζωή της στον Άνω και Κάτω Κόσμο άραγες ? Η Ευρυδίκη να μπόρεσε τελικά να γυρίσει στον αγαπημένο της ή έσμιξαν με τον Ορφέα όταν αυτός έκλεισε τα μάτια του για πάντα ? Ο τύπος που έστησε τη σκηνή του με την πειρατική σημαία στην παραλία στην αρχή του μονοπατιού, ίσως να είχε τις ίδιες σκέψεις με εμένα, ποιος ξέρει …

Έφυγα από εκεί κουρασμένος από το ξενύχτι αλλά γεμάτος εκκρεμότητες που ελπίζω να προλάβω πραγματοποιηθούν. Πάντως το παπί ακόμα και με χωμάτινα λάστιχα, εκεί πάνω δεν πάει …

Συνεχίζεται ...





































 

Vrasidas

WildRider
Δημοσιεύσεις
314
Ηλικία
53
Περιοχή
Πόρτο Ράφτη
Όνομα
Vrasidas
my moto
LIFAN 120, YAMAHA WR250F, FAZER 600, HONDA CBR1000RR
Αποφασίσαμε να ξεκουραστούμε στην καταπληκτική διπλανή παραλία Μαρμάρι. Από ψηλά η θέα της είναι μαγική, από κάτω επίσης μαγική αλλά και προκλητική για βουτιά δροσιάς. Προτίμησα τη βουτιά στην ξαπλώστρα. Θεωρώ πως με το που έκλεισα τα μάτια κοιμήθηκα αμέσως. Σχεδόν δύο ώρες ύπνου ήταν βάλσαμο και αν δεν ήταν ο ήλιος που με ξύπνησε, ποιος ξέρει πόσο θα τράβαγε ακόμα. Με τα παιδιά από τα Άγια Χώματα (aka Πύργος Ηλείας) και τον Δημήτριο εκ Μεσσηνίας βρεθήκαμε στο καφέ του ξενοδοχείου λέγοντας μοτοϊστορίες καθημερινής τρέλας αγναντεύοντας τα γαλάζια νερά της Μεσογείου από τα ψηλά μπαλκόνια του. Με τι καρδιά να φύγεις από εκεί … Δόθηκαν εγκάρδιες χαιρετούρες και πριν χωριστούν οι δρόμοι μας, μια διαίσθηση πως θα ξανασμίξουν οι δρόμοι μας ήταν έντονη.

Μέχρι Γύθειο ο Πάνος με το φωτεινό Τράνσαλπ, ο Σώτος με το ΣιΜπιΑρ και ο γράφων με το Φέιζερ, πήγαμε χαλαρά με στάσεις για φωτο και προσοχή γιατί η κίνηση ήταν έντονη. Η στάση στο Γύθειο για να τσιμπήσουμε αλλά και να δροσιστούμε από το μίνι καύσωνα κρίθηκε απαραίτητη αλλά και σωτήρια χωρίς να το ξέρουμε. Μόλις παρκάραμε τις μηχανές, ο απέναντι καταστηματάρχης ψαροταβέρνας μας λυπήθηκε και χωρίς καμία υποχρέωση μας έφερε ένα εμφιαλωμένο παγωμένο νερό να πιούμε. Κανονικά το Σαββατοκύριακο αυτό θα έπρεπε να ονομαστεί “οδοιπορικό σκλαβώματος από καλοσύνη και φιλοξενία” …

Τελειώνοντας το φαγητό μας (πιτόγυρα και σαλάτα) αρχίζει ένα δυνατό μπουρίνι, το οποίο θα το τρώγαμε κατακέφαλα στο πήγαινε για Κοσμά – Λεωνίδιο 1.000 % … Άρα προς το παρόν και φαγωμένοι και στεγνοί … έτσι νομίζαμε τουλάχιστον.

Ο Πάνος συνέχισε για Σπάρτη και μετά βόρεια για να μην τον προλάβει η βροχή που ερχόταν και ο Σώτος μ’ εμένα συνεχίσαμε για Σκάλα για να προλάβουμε τη βροχή που ερχόταν … Πριν τη Γράμμουσα ξεκινά το δεύτερο υγρό πανηγύρι της περιοχής με τις στάλες, το οποίο κάθε λεπτό χόντραινε περισσότερο. Κάνω νόημα στον Σώτο να μπούμε Γράμμουσα για να προστατευτούμε, μου κάνει νόημα “οκ” … και συνεχίζει κανονικά χωρίς να σταματήσει … φφφφσσσστ μπόιγκ !!! Στον Βρονταμά μπαίνω μπροστά ήδη μούσκεμα και μπαίνοντας στο χωριό ψάχνουμε για κάποιο ανοικτό καφέ. Βρίσκουμε επιτέλους μετά από κύκλο την πλατεία και ο τυπάς της καφετέριας φωνάζει και κάνει νοήματα θα βάλουμε τις μηχανές στο σκέπαστρο που είναι και τα τραπέζια. Τις αφήνουμε όπως όπως στην άκρη της πλατείας και τρέχοντας μπαίνουμε κάτω από την τέντα.

Αφού βγάλαμε τα βρεγμένα ρούχα (εκτός από τα σώβρακα καθότι στο καφέ υπήρχε άμαχος πληθυσμός κάποιας ηλικίας) και βάλαμε στεγνά, παραγγείλαμε τους καφέδες της παρηγοριάς … αντρικούς, Ελληνικούς διπλούς με ολίγη (ίσως όχι και τόσο αντρικούς, προς μέτριους … απλά ήθελα να κάνω εντύπωση στη Σουμέλα που ίσως κάποτε τα διαβάσει ) … Τι να πω από εδώ και έπειτα το φελέκι μου μέσα … το σκλάβωμα συνεχίστηκε αμείωτο. Οι καφέδες ήταν ήδη κερασμένοι από το μαγαζί … τι να πει κανείς τώρα ?? Το μόνο που μένει είναι κάθε φορά που ο δρόμος μας φέρνει στην περιοχή, ένα απλό πέρασμα από την πλατεία του Βρονταμά για ένα καφεδάκι και μια καλησπέρα είναι το ελάχιστο …

Το ανέβα για Κοσμά ήταν βασανιστικό και γεμάτο σάλια … Σάλια που οι σιελογόνοι αδένες έβγαζαν σε μεγάλες ποσότητες και μόνο με τη σκέψη των γαλακτομπούρεκων και της καρυδόπιτας που μας περίμεναν κάτω από τα πλατάνια της πλατείας … Αυτό το χωριό όπως φαίνεται δεν θα το χορτάσω ποτέ. Την πρώτη φορά που πέρασα από εκεί ήταν αρχές του ’90 με ένα FJ 1200. Θυμάμαι ακόμα την απίθανη γνήσια χωριάτικη σαλάτα, το υπέροχο κλίμα με τη δροσιά κάτω από τα πλατάνια και τόσα ακόμα που πολλές φορές δεν πρέπει να γράφονται παρά μόνο να συζητιούνται από κοντά.

Μια τελευταία στάση στο αγαπημένο Λεωνίδιο για μερικές ακόμα φωτογραφίες, αποχαιρετισμός με τον Σωτήρη και ο δρόμος της επιστροφής μπήκε στη τελική φάση. Μέχρι και έξω από το Άργος γινόταν κλεφτοπόλεμος με τη βροχή από τα φορτωμένα σύννεφα αριστερά μου, αλλά δεν με ένοιαζε και πολύ … Το πολύ πολύ να έμπαινα πάλι σε κανένα καφενείο, να με τάιζαν, να με πότιζαν, να με κοίμιζαν και να έφευγα ανανεωμένος το πρωί …

Όπως είπα πιο πάνω, τα πάντα σπίτι ήταν σε καλή κατάσταση, εκτός από εμένα … με κόπο ανέβηκα επάνω, με κόπο έβγαλα τα ρούχα μου … τα υπόλοιπα δεν τα θυμάμαι καν … μόνο πως το πρωί ο κόσμος ήταν διαφορετικός και οι μνήμη μου φορτωμένη με επιπλέον 1,000 περίπου χλμ πληροφοριών προς επεξεργασία.

Αργότερα όταν ήρθε η ώρα των απολογισμών, έγιναν κάποιες σκέψεις που δεν μπορώ να μην τις μοιραστώ. Φτάσαμε λίγα λεπτά πριν της 05:00 … 390 χλμ σε 8 ώρες … μ.ω.τ. 48,75 χλμ με όλες τις στάσεις μέσα (περίπου 2 ώρες συνολικά) για οποιαδήποτε αιτία. Ή αλλιώς μ.ω.τ. 65 χλμ καθαρής οδήγησης … και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει για το μέλλον. Καλή προετοιμασία σε όλα και για όλους, σε ότι σχεδιάζεται ή θα σχεδιαστεί σε ταξίδια, από τα πιο απλά έως τα πιο σύνθετα … Αν και σύνθετα δεν υπάρχουν, απλά ανεβαίνεις στη σέλα, γυρίζεις το κλειδί, φεύγεις …

Καλά φευγιά σε όλους … και γεμάτες επιστροφές …













































 
Τελευταία επεξεργασία:

nikospyrgos

<< Αττιλας >>
WildRider
Δημοσιεύσεις
11
Ηλικία
48
Περιοχή
πυργος-ηλειας
Όνομα
nikos kourtis
my moto
BMW GS1200 LC TRIPLE BLACK 2016
TENERE 660 xtz 2009
Αποφασίσαμε να ξεκουραστούμε στην καταπληκτική διπλανή παραλία Μαρμάρι. Από ψηλά η θέα της είμαι μαγική, από κάτω επίσης μαγική αλλά και προκλητική για βουτιά δροσιάς. Προτίμησα τη βουτιά στην ξαπλώστρα. Θεωρώ πως με το που έκλεισα τα μάτια κοιμήθηκα αμέσως. Σχεδόν δύο ώρες ύπνου ήταν βάλσαμο και αν δεν ήταν ο ήλιος που με ξύπνησε, ποιος ξέρει πόσο θα τράβαγε ακόμα. Με τα παιδιά από τα Άγια Χώματα (aka Πύργος Ηλείας) και τον Δημήτριο εκ Μεσσηνίας βρεθήκαμε στο καφέ του ξενοδοχείου λέγοντας μοτοϊστορίες καθημερινής τρέλας αγναντεύοντας τα γαλάζια νερά της Μεσογείου από τα ψηλά μπαλκόνια του. Με τι καρδιά να φύγεις από εκεί … Δόθηκαν εγκάρδιες χαιρετούρες και πριν χωριστούν οι δρόμοι μας, μια διαίσθηση πως θα ξανασμίξουν οι δρόμοι μας ήταν έντονη.

Μέχρι Γύθειο ο Πάνος με το φωτεινό Τράνσαλπ, ο Σώτος με το ΣιΜπιΑρ και ο γράφων με το Φέιζερ, πήγαμε χαλαρά με στάσεις για φωτο και προσοχή γιατί η κίνηση ήταν έντονη. Η στάση στο Γύθειο για να τσιμπήσουμε αλλά και να δροσιστούμε από το μίνι καύσωνα κρίθηκε απαραίτητη αλλά και σωτήρια χωρίς να το ξέρουμε. Μόλις παρκάραμε τις μηχανές, ο απέναντι καταστηματάρχης ψαροταβέρνας μας λυπήθηκε και χωρίς καμία υποχρέωση μας έφερε ένα εμφιαλωμένο παγωμένο νερό να πιούμε. Κανονικά το Σαββατοκύριακο αυτό θα έπρεπε να ονομαστεί “οδοιπορικό σκλαβώματος από καλοσύνη και φιλοξενία” …

Τελειώνοντας το φαγητό μας (πιτόγυρα και σαλάτα) αρχίζει ένα δυνατό μπουρίνι, το οποίο θα το τρώγαμε κατακέφαλα στο πήγαινε για Κοσμά – Λεωνίδιο 1.000 % … Άρα προς το παρόν και φαγωμένοι και στεγνοί … έτσι νομίζαμε τουλάχιστον.

Ο Πάνος συνέχισε για Σπάρτη και μετά βόρεια για να μην τον προλάβει η βροχή που ερχόταν και ο Σώτος μ’ εμένα συνεχίσαμε για Σκάλα για να προλάβουμε τη βροχή που ερχόταν … Πριν τη Γράμμουσα ξεκινά το δεύτερο υγρό πανηγύρι της περιοχής με τις στάλες, το οποίο κάθε λεπτό χόντραινε περισσότερο. Κάνω νόημα στον Σώτο να μπούμε Γράμμουσα για να προστατευτούμε, μου κάνει νόημα “οκ” … και συνεχίζει κανονικά χωρίς να σταματήσει … φφφφσσσστ μπόιγκ !!! Στον Βρονταμά μπαίνω μπροστά ήδη μούσκεμα και μπαίνοντας στο χωριό ψάχνουμε για κάποιο ανοικτό καφέ. Βρίσκουμε επιτέλους μετά από κύκλο την πλατεία και ο τυπάς της καφετέριας φωνάζει και κάνει νοήματα θα βάλουμε τις μηχανές στο σκέπαστρο που είναι και τα τραπέζια. Τις αφήνουμε όπως όπως στην άκρη της πλατείας και τρέχοντας μπαίνουμε κάτω από την τέντα.

Αφού βγάλαμε τα βρεγμένα ρούχα (εκτός από τα σώβρακα καθότι στο καφέ υπήρχε άμαχος πληθυσμός κάποιας ηλικίας) και βάλαμε στεγνά, παραγγείλαμε τους καφέδες της παρηγοριάς … αντρικούς, Ελληνικούς διπλούς με ολίγη (ίσως όχι και τόσο αντρικούς, προς μέτριους … απλά ήθελα να κάνω εντύπωση στη Σουμέλα που ίσως κάποτε τα διαβάσει ) … Τι να πω από εδώ και έπειτα το φελέκι μου μέσα … το σκλάβωμα συνεχίστηκε αμείωτο. Οι καφέδες ήταν ήδη κερασμένοι από το μαγαζί … τι να πει κανείς τώρα ?? Το μόνο που μένει είναι κάθε φορά που ο δρόμος μας φέρνει στην περιοχή, ένα απλό πέρασμα από την πλατεία του Βρονταμά για ένα καφεδάκι και μια καλησπέρα είναι το ελάχιστο …

Το ανέβα για Κοσμά ήταν βασανιστικό και γεμάτο σάλια … Σάλια που οι σιελογόνοι αδένες έβγαζαν σε μεγάλες ποσότητες και μόνο με τη σκέψη των γαλακτομπούρεκων και της καρυδόπιτας που μας περίμεναν κάτω από τα πλατάνια της πλατείας … Αυτό το χωριό όπως φαίνεται δεν θα το χορτάσω ποτέ. Την πρώτη φορά που πέρασα από εκεί ήταν αρχές του ’90 με ένα FJ 1200. Θυμάμαι ακόμα την απίθανη γνήσια χωριάτικη σαλάτα, το υπέροχο κλίμα με τη δροσιά κάτω από τα πλατάνια και τόσα ακόμα που πολλές φορές δεν πρέπει να γράφονται παρά μόνο να συζητιούνται από κοντά.

Μια τελευταία στάση στο αγαπημένο Λεωνίδιο για μερικές ακόμα φωτογραφίες, αποχαιρετισμός με τον Σωτήρη και ο δρόμος της επιστροφής μπήκε στη τελική φάση. Μέχρι και έξω από το Άργος γινόταν κλεφτοπόλεμος με τη βροχή από τα φορτωμένα σύννεφα αριστερά μου, αλλά δεν με ένοιαζε και πολύ … Το πολύ πολύ να έμπαινα πάλι σε κανένα καφενείο, να με τάιζαν, να με πότιζαν, να με κοίμιζαν και να έφευγα ανανεωμένος το πρωί …

Όπως είπα πιο πάνω, τα πάντα σπίτι ήταν σε καλή κατάσταση, εκτός από εμένα … με κόπο ανέβηκα επάνω, με κόπο έβγαλα τα ρούχα μου … τα υπόλοιπα δεν τα θυμάμαι καν … μόνο πως το πρωί ο κόσμος ήταν διαφορετικός και οι μνήμη μου φορτωμένη με επιπλέον 1,000 περίπου χλμ πληροφοριών προς επεξεργασία.

Αργότερα όταν ήρθε η ώρα των απολογισμών, έγιναν κάποιες σκέψεις που δεν μπορώ να μην τις μοιραστώ. Φτάσαμε λίγα λεπτά πριν της 05:00 … 390 χλμ σε 8 ώρες … μ.ω.τ. 48,75 χλμ με όλες τις στάσεις μέσα (περίπου 2 ώρες συνολικά) για οποιαδήποτε αιτία. Ή αλλιώς μ.ω.τ. 65 χλμ καθαρής οδήγησης … και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει για το μέλλον. Καλή προετοιμασία σε όλα και για όλους, σε ότι σχεδιάζεται ή θα σχεδιαστεί σε ταξίδια, από τα πιο απλά έως τα πιο σύνθετα … Αν και σύνθετα δεν υπάρχουν, απλά ανεβαίνεις στη σέλα, γυρίζεις το κλειδί, φεύγεις …

Καλά φευγιά σε όλους … και γεμάτες επιστροφές …













































Ρε φίλε ζηλεύω... τελικά το έφαγες το γαλακτομπούρεκο

Στάλθηκε από το Redmi Note 9 Pro μου χρησιμοποιώντας Tapatalk
 

forester

RideWild Team
Admin
Δημοσιεύσεις
3.430
Ηλικία
50
Περιοχή
Περιστέρι
Όνομα
Θοδωρής
my moto
R1200GS 2011

Κόκκινη κλωστή δεμένη,
στην ανέμη τυλιγμένη,
δώσ’ της κλώτσο να γυρίσει,

παραμύθι ν’ αρχινίσει.





Αυτή η φώτο του Ρήγα, το ερωτηματικό που φτιάχνουν τα φωτάκια της μπαλαντέζας μας, είναι ο καλύτερος "κλώτσος" στην ανέμη.......
Γιατί; Γιατί νύχτα; Γιατί
Γιατί ήρθαν 5 νοματαίοι από Θεσσαλονίκη και Τρίκαλα , στο Αίγιο το Σάββατο; Γιατί βρέθηκαν καβάλα να κάνουν 2000 χλμ σε 36 ώρες;
Δεκάδες τα γιατί σε ότι αφορά τη νυχτερινή μας περιπέτεια, που ξεκίνησε πέρσι από τη Βόρεια Παρέα, το ΜΟΘ και τους σούρδους κι εξελίχθηκε σε γεγονός που περιμένουμε με αγωνία κάμποσοι τρελοί, κάθε χρόνο!

Οι απαντήσεις βέβαια έχουν ήδη δοθεί, μέσα από την εξαιρετική γραφή του Μάριου @Vrasidas κι όχι μόνο!
Δείτε και μερικές ακόμα:




Για τα χαμόγελα αυτών των τύπων!



Γι αυτό το πεταχτό φιλί,







Γι αυτά τα χαμόγελα!!!
και φυσικά για....
















Αυτές τις εικόνες!


Διαδρομή: Την ιδέα του Ταίναρου την είχε ο Σπύρος @rigas και μόλις την άκουσα, έφυγε απ το μυαλό μου η αρχική σχεδίαση για τερματισμό σε ιστορικό κάστρο λίγο δυτικότερα! Και καλά έκανε και πήρε πόδι! Είχε δίκιο ο Ρήγας! Ταίναρο ρε φίλε! Να είσαι εκεί , όχι πριν την ανατολή, αλλά μια ώρα νωρίτερα και να ετοιμαστείς για μισάωρο περπάτημα. Να κουραστείς κι άλλο, για να αποζημιωθείς εις τη νιοστή στο τέλος!
Και το καταφέραμε!
Φτάσαμε κατάκοποι , άυπ
νοι, αλλά με την προσμονή για το υπερθέαμα ζωγραφισμένη στα ταλαιπωρημένα μας μούτρα!



Περί διαδρομής η συνέχεια!

Εκτός από την εκκίνηση και τον τερματισμό, ο Σπύρος έκανε τη σχεδίαση και μέχρι τη Μεγαλόπολη. Εξαιρετικός στις επιλογές του, το αποτέλεσμα τον δικαίωσε 100% και μάλλον ακόμα περισσότερο, όπως το έγραψε κι ο Κώστας @mAthosalas . Μετά τη Μεγαλόπολη ανέλαβε η αφεντιά μου, επιλέγοντας ένα κομμάτι που δεν έχει μπει σε μοτο-βόλτα, τουλάχιστον όχι δημοσιευμένη κάπου! Μεγαλόπολη-Δυρράχιο-Αλαγονία-Παλαιά ΕΟ Καλαμάτας /Σπάρτης. Το καλό κι άγνωστο κομμάτι ήταν το Δυρράχιο-Αλαγονία. Περάσαμε λίγο ανατολικότερα από τη Νεδούσα, το χωριό του θρυλικού Νικήτα Σταματελόπουλου, κατά κόσμον Νικηταρά!
Στη συνέχεια επελέγησαν πιο γρήγορες διαδρομές, ειδικά μετά τη Σπάρτη προς Αρεόπολη και Ταίναρο, για κέρδος χρόνου και οικονομία δυνάμεων. Προλάβαμε και λίγο απο το υπερθέαμα της πανσελήνου πάνω από το Μεσσηνιακό κόλπο, με το Δία και τον Κρόνο να λάμπουν σαν αστέρες, αν και πλανήτες!

Συνεχίζεται.......
 
Τελευταία επεξεργασία:

forester

RideWild Team
Admin
Δημοσιεύσεις
3.430
Ηλικία
50
Περιοχή
Περιστέρι
Όνομα
Θοδωρής
my moto
R1200GS 2011
Με τούτα και με τ' άλλα κόντεψε να βγει ο Αύγουστος κι ακόμα να συμπληρώσω τα κενά.


Ας είναι...


Πάμε από την αρχή, ορθόδοξα :)

Μέχρι τελευταία στιγμή, δεν την είχα στο μυαλό μου καν. Θες η 1η του 2020, η βόρεια, η γνήσια, θες ο Πάνος ο Τάπας που μας μπρίζωνε; Όλα μαζί συνετέλεσαν σε πυρετώδεις σκέψεις και σχεδιασμούς. Ο Σπύρος έδωσε την ιδέα "Ταίναρο" - το Αίγιο ήταν σιγκούρο από πέρσι- κι έγιναν οι πρώτες αποτυπώσεις σε χάρτη. Εκεί ο μελάτος -αν και θα διακοπάριζε το ΣΚ της βόλτας- επεσήμανε μια σύμπτωση στο δρομολόγιο από Μεγαλόπολη ως Σπάρτη, με την περσινή μας εκδοχή. Μπράβο του που το τσίμπησε αμέσως κι έτσι δόθηκε η ευκαιρία που ήθελα, για να περάσω μια μεγάλη σε μέγεθος συμμετοχών μοτοβόλτα, από τα μέρη της Αλαγονίας!
Οι μέρες κύλησαν, οι ενδείξεις για πάνω από 20 μηχανάκια ήταν σοβαρές και το άγχος (που δε με διακρίνει) άρχισε να εμφανίζεται.....
Νύχτα, κάποιοι από πολύ μακριά, πολλά χλμ και πολλά απ αυτά πολύ σφιχτά.
Θα βγει;
Θα μπορέσουμε να περπατήσουμε μετά από οδήγηση ολονύχτια;
Θα προκάμουμε δούμε το δίσκο να ξεπετάγεται από τα βράχια του Κάβο Μαλιά;
Θα κάνουμε τα 339 χλμ από το Πυργάκι μέχρι την Κοκκινόγεια, έως τις 05:40 το πολύ;

Κι εκεί μπήκαν όλα σε σειρά με χαρτί και με μολύβι. Δοκιμασμένο xls από τα rally και υπολογισμοί ακρίβειας.

Βγαίνει!

Τέλος οι αρνητικές σκέψεις και το όποιο άγχος! Με 46 μωτ ιδανικά, θα είμαστε στην ώρα μας και με στάσεις 2 ωρών περίπου! Μια χαρά!

Η μέρα έφτασε, 1η του Αυγούστου 2020 και περί τις 19:30 άπαντες στο φούρνο-καφέ του Δημήτρη @Dim-bob ! Καταφθάνω με @nikospyrgos & @Datanator , φουλάρουμε λίγα μέτρα πριν το σημείο συνάντησης και -ναι!- πάω στο ραντεβού ξεκράνωτος (συγνώμη που σου χάλασα τη φώτο Σπύρο @rigas ).
Πολλοί γνωστοί μαζεμένοι και τα 2 πρώτα δικάβαλα είναι εδώ! Μάθος & Βασιλική, Δημήτρης & Βάσια! Σε λίγα δεύτερα καταφθάνει και το βόρειο απόσπασμα! Πασχάλης με 3 φίλους, πανέμορφα μούτρα, μες το χαμόγελο! Συστάσεις και χαιρετούρες! Εκεί είναι κι ο Αλέξανδρος από τα Τρίκαλα.
Τι άλλο;
Θέλει κάτι παραπάνω ο άνθρωπος, για να είναι χαρούμενος;

Η ώρα γίνεται "παρά 10' " κι ο Σπύρος φεύγει μπροστά για να μας περιμένει στο σημείο φωτογράφησης-αποχαιρετισμού του ήλιου του αρχηγού! Μαζωχτήκαμε καμπόσοι ( το πόσοι δεν έχει σημασία, παρά μόνο για μένα που πρέπει να έχω το νου μου στους καθρέφτες), φώτο βγήκαν - τις είδατε στα ποστ του Σπύρου- , γνωριμίες και συστάσεις ξανάγιναν (ήρθαν κι άλλοι) και 20:50 ξεκινάμε επιτέλους για το κυρίως πιάτο.

Ξεκινάω χαλαρά και τα λαμπιόνια γεμίζουν τους καθρέφτες μου. Ανεβάζω κι όλοι ( ? ) ακολουθούν. Βλέπω ΜΩΤ μετά από 20' κι είμαστε κοντά στα 60. Ωραία λέω! Μετά το 1ο χωριό η ΜΩΤ πέφτει στα 54 κι ανεβάζω ξανά. Τουλάχιστον 10 μηχανάκια διακρίνω στους καθρέφτες μου!
΄Φτάνουμε Κλειτορία και σταματώντας βλέπω..., καμιά 15αριά μαζί μου και το Σωτήρη από Λεωνίδιο να μας περιμένει ήδη. Αγκαλιές, νέα, χαιρετίσματα κλπ. Κι ύστερα....
-Πού είναι οι άλλοι ρε παιδιά;
-Ποιοι άλλοι;
-Μα ήμασταν 24 και κάτι ψιλά...
-Ααααα, έχουν μείνει πίσω.


Κατήφια! Ρε σεις, δεν είπαμε βλέπουμε καθρέφτες κι αμα δε φαίνεται ο πίσω, κόβουμε, έως και σταματάμε;

Τες παν.
Επικοινωνία με Γιάννη @Datanator και Πάνο που είναι ουραγοί και διαβεβαίωση ότι όλα έχουν καλώς κι έρχονται. Πριν έρθουν, ήρθε όμως ακόμα ένα ζευγάρι από Πάτρα! Συστήθηκαν, ενσωματώθηκαν αμέσως και σε λίγο καταφθάνει και το 2ο γκρουπάκι.
Απολογούμαι σε όλους για το ρυθμό (που έφτασε στα 58,9 χαω μωτ κίνησης) και αφού ολοκληρώθηκε η ανασυγκρότηση, μπαίνουν πλοηγοί οι 3 δικάβαλοι και ξεκινάμε.
Στη διασταύρωση για Θεόκτιστο μας περιμένει ο Δημήτρης @KORAX από Καλαμάτα (παρεμπιπτώντος, είχε κάνει λάθος την ημερομηνία αρχικά και χθες -31/7- ήταν ξανά εδώ!!! ). Τα λέμε στα γλήγορα με το Μήτσο και ματαφεύγουμε.


Καλέ, τι είν' τούτο;

Ποιος με φωτογραφίζει με το φλας κατάμουτρα; Βλέπω καλά; Μηχανάκι πάει μπροστά μου, ΑΦΟΥ!

Η Βασιλικη κάθεται ανάποδα στο F800 του Μάθου και "πυροβολάει " κανονικά!

Respect!

Μπαίνουμε στις δασάρες της Αρκαδίας κι ο Σπύρος μας τη στήνει όπου μπορεί, ενώ ύστερα μας περνάει όλους σουβλάκι για να ξαναβρεθεί σε θέση βολής!
Περνάμε τα πανέμορφα Δάση της Ελάτης και το δοξασμένο Λιμποβίτσι. Μου ρχεται στο νου ο ύμνος του Μοριά! Οι Κολοκοτρωναίοι!


Ο εθνικός ύμνος του Μοριά: Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά (Των Κολοκοτρωναίων)

«Λάμπουν τὰ χιόνια στὰ βουνὰ κι ὁ ἥλιος στὰ λαγκάδια.
Ἔτσι λάμπει κ᾿ ἡ κλεφτουριά, οἱ Κολοκοτρωναῖοι,
Πὄχουν τ᾿ ἀσήμια τὰ πολλά, τὶς ἀσημένιες πάλες.
Αὐτοὶ δὲν καταδέχονται τὴ γῆς νὰ τὴν πατήσουν.
Καβάλα πᾶν᾿ στὴν Ἐκκλησιά, καβάλλα προσκυνᾶνε,
Καβάλα παίρνουν ἀντίδερο ἀπ᾿ τοῦ Παπᾶ τὸ χέρι.
Φλουριὰ ρίχνουν στὴν Παναγιά, φλουριὰ ρίχνουν στοὺς ἅγιους
καὶ στὸν ἀφέντη τὸ Χριστὸ ρίχνουνε τ᾿ ἅρματά τους».


Αν δεν ήταν το τελευταίο δίστιχο, θα μιλάγαμε για ύβρη...
Αλλά ο λαός και η δημοτική ποίηση , είναι σοφοί!

Αυτά σκεπτόμενος κι αναλογιζόμενος το αίμα που έχει χυθεί σ αυτά -κι όχι μόνο βέβαια- τα άγια χώματα, όπου σήμερα εμείς βολτάρουμε ελεύθεροι κι ωραίοι, οι ρυθμοί πέφτουν. Αλλά δεν είμαι μπροστά. Ουσιαστικά έχω βρεθεί με 3-4 μηχανάκια ακόμα, προς το τέλος. Πριν τους ουραγούς. Αιτία η κούραση και η μη συνήθεια οδήγησης τη νύχτα. Μένω μαζί τους διακριτικά για κάθε ενδεχόμενο, ενώ δεν πιέζω, αφήνοντας να κινούνται με ασφάλεια στο ρυθμό τους. Έτσι κι αλλιώς η ΜΩΤ παραμένει σταθερά και αρκετά πάνω από 50χαω κι όλα είναι εντός χρονοδιαγράμματος.
Χρόνος κι ευκαιρία για σκέψεις, θύμησες, δημοτικά τραγούδια και παλιά περάσματα από αυτούς τους δρόμους και μέσα σ όλα αυτά βρίσκουμε όλη την ομάδα να μας περιμένει, ενώ έχει τη Μεγαλόπολη στα πόδια της!
Πιο πίσω ο Πάνος με το Γιάννη.
Εκεί ενημερωνόμαστε ότι πρέπει να συνεχίσουμε για τον ανεφοδιασμό στη μεγάλη πόλη, ενώ ο Γιάννης θα αποχωρήσει όντας με βλάβη στην ανάρτηση. Κρίμα Γιάννο και την ήθελες πολύ αυτή τη βόλτα! Στις επόμενες φίλε! @Datanator !




Το φιλικό βενζινάδικο με το ευγενέστατο προσωπικό, μας εξυπηρετεί μεταμεσονύκτια ΚΑΙ φέτος!
Τους ευχαριστούμε πολύ!
Λίγα χρόνια πριν και πριν τις σύγχρονες ΕΟ, αυτά τα βενζινάδικα δεν έκλειναν σχεδόν ποτέ....
Κάποιοι κερδίζουν, κάποιοι χάνουν σε κάθε ενέργεια, σε κάθε πράξη.
Εξέλιξη το λενε....
 
Τελευταία επεξεργασία:

forester

RideWild Team
Admin
Δημοσιεύσεις
3.430
Ηλικία
50
Περιοχή
Περιστέρι
Όνομα
Θοδωρής
my moto
R1200GS 2011
Η στάση μας στη Μεγαλόπολη διαρκεί όσο να γεμίσουμε τα σιδερένια άλογα μπερζίνα, να μασουλήσουμε ό,τι είχε ο καθένας και κάποιοι να πεταχτουν και για εσπρεσάκι στην πόλη. Παρόλα αυτά, η στάση μας είναι μικρότερη κατά 15-20' από το υπολογισμένο, αποσβαίνοντας κάποιες καθυστερήσεις στο δρόμο.
Οι κουρασμένοι απ τη νύχτα ενημερώνονται για γρήγορη διαδρομή κι άνετη-ασφαλή ταυτόχρονα, για Αρεόπολη. Μέσω ΕΟ Σπάρτης πάντα. Ακολουθούν τη συμβουλή και συνεχίζουν όλοι οι άλλοι.
Αποχαιρετάμε τη Μεγαλόπολη (φέτος δεν είχε πιτσιρικά με παπί να μας βλέπει και να κάνει τα δικά του όνειρα, ας είναι...) και τις ευγενέστατες κορασίδες που μας εξυπηρέτησας και μπαίνουμε για Λεοντάρι και αμέσως μετά για Δυρράχιο. Ακολουθούσε μια πονηρή αλλαγή πορείας, σε σημείο που ο φυσική ροή του δρόμου σε στέλνει προς Νεοχώρι. Βλέποντας την πινακίδα ενώ την πέρασα στην ουσία, σταματώ και κάνω νόημα γι αναστροφή. Στο "γύρνα" μου μέτρησα -πρόχειρα ειναι η αλήθεια- 20 μηχανάκια. Τργικό το λάθος μου να μη μετρήσω άπαντες και να περιμένω τον Πάνο που ήταν ουραγός. @paschalis απολογούμαι φίλε!
Λίγο πριν είχαμε περάσει 2 χαλασμένα κομμάτια του δρόμου, σύνολο ένα χλμ περίπου, όπου εκεί καθυστέρησε το fazer με το 17αρη ασφάλτινο κι ο Πάνος με τον Πασχάλη τον περίμεναν - και μπράβο τους! Αυτό είναι το νόημα της ομαδικής εξόρμησης! Αλλιώς πάει ο καθένας με την παρέα που θέλει, ή μόνος του.....
Μικρότερο το λάθος του 17ου (δεν ξέρω ποιος ήταν) που συνέχιζε στο ρυθμό του προηγούμενου, ενώ δεν έβλεπε φώτα στους καθρέπτες του.
Το αποτέλεσμα ήταν οι 3 τελευταίοι να πάνε στο Νεοχώρι. Κι αν δεν είχαν το νου τους να μας βρουν και να μας φτάσουν, μια χαρά θα ήταν. Την καλύτερη προβατίνα στο Μοριά, εκεί την τρως!!!
Εκεί όμως τελειώνει κι ο δρόμος κι εμείς, πουθενά!...
Πέφτουν τα τηλ, ενώ το μεγάλο κομβόι είμαστε ήδη στα μέρη της Αλαγονίας κι έχουμε πανέμορφα τοπία με το φεγγάρι ολόγιομο να προβάλει μέσα από τα έλατα. Υψόμετρο κάτι πάνω από 1300 και θερμοκρασία που με βία φτάνει τους 13°C!
Στάση, συνεννοήσεις, λάθος οδηγίες (στο πόδι αφου...) κι η τριάδα παίρνει εν τέλει το δρόμο Δυρράχιο - Καλαμάτα κι από κει παραλιακά για Αρεόπολη κι αποζημιώνεται βέβαια από τη θέα του Μεσσηνιακού που είναι ασημένιος, κάτω από την πανσέληνο του Αυγούστου!

Η διαδρομάρα τελειώνει γρήγορα, αλλά μας ρίχνει πάνω στην παλιά ΕΟ Καλαμάτα - Σπάρτης και λίγο πριν τα χαρακτηριστικά, φυσικά, τούνελ!
Δωσ' του να πυροβολάει ο Σπυράκος και κάπου εκεί προέκυψε και η φώτο - ερωτηματικό! Εύγε Ρήγα μας!!!!!

Στη Σπάρτη -που κοιμάται- ευτυχώς έχω κανονίσει ξανά βενζινάδικο. Όχι γιατί δε φτάνει η βενζίνη από Μεγαλόπολη για Ταίναρο, αλλά έχουμε κι από εκεί την επιστροφή και αύριο είναι Κυριακή! Συμπληρώνουμε καύσιμο και την κοπανάμε πάραυτα, με +2 λαμπιόνια εκ Καλαμών στη μπαλαντέζα μας! Απόστολος και Δημήτρης! Σας ευχαριστούμε!
Αερόπολη και......



Εκεί θα μας βρει η τριάδα και υπάρχει και χρόνος για ξεκούραση







ατίθασα νειάταxaxaxaxaxaxaxaxaxaxaxaxa!xaxa


Όλοι λιώμα;

Οχι βέβαια!








Η πλειοψηφία είναι ακμαιότατη!!!!

Η στάση διαρκεί όσο να φτάσουν και οι τρεις και να "κάνουν ένα τσιγάρο" - μη καπνίζοντες εν τω μεταξύ:Π:D
Η διαδρομή μετα τη Σπάρτη μας έδωσε ευκαιρία για αύξηση του ρυθμού και η καθυστέρηση παραμένει εντός πλαισίου σχεδιασμού!
Μπήκαμε Μάνη και φαίνεται!
Προς το παρόν μόνο πέτρα, αλλά σε λίγες ώρες θα έρθει και το ΦΩΣ!
Φως σκληρό, ανελέητο! Φως πάνω στην πέτρα και το άσπρο βότσαλο της Μάνης! Μόνο αν πας, θα το δεις και θα καταλάβεις.....

Περνάμε τη Βάθεια και τους πύργους της -σα φαντάσματα στο φεγγαρόφως της πανσελήνου, που μόλις μας αφήνει γέρνωντας οριστικά γι απόψε στη δύση- στα γρήγορα και φτάνουμε στην Κοκκινόγεια στις 05:36!
Ένα ζεύγος γερμανών (όπως είδαμε μετά το ξημέρωμα) πρέπει να έπαθε ταράκουλο μέσα στο αυτοκινούμενο, από την άφιξη 24 μηχανών ξημερώματα....
ΟΚ, δεν τους "την πέσαμε", αλλά κάπως έτσι πρέπει να ένιωσαν. Σόρυ....

Πασχάλης και βόρειο κομμάτι της παρέας μας, μας αποχαιρετούν για να συνεχίσουν την Oδύσσειά τους προς τη νύφη του βορά και τη βασίλισσα του Θερμαϊκού!
Σας ευχαριστούμε πολύ για τη συμμετοχή κι εύγε για τον 40ωρο άθλο σας!
Respect!!!!!

Oι υπόλοιποι βάζουμε ό,τι άνετο έχουμε και ξεκινάμε για το φάρο!


Παρέα με το γέρο-ΛΟΚατζή, που δεν τον λυγίζουν τα τραύματα και συνεχίζει με πείσμα!



Χαράζει....






και....



φτάσαμε ρε φίλε!
Ολοκληρώσαμε και το ποδαράτο κομμάτι, πριν σκάσει μύτη ο ηλιάτορας από τα βράχια του Κάβο-Μαλιά!


 
Τελευταία επεξεργασία:

forester

RideWild Team
Admin
Δημοσιεύσεις
3.430
Ηλικία
50
Περιοχή
Περιστέρι
Όνομα
Θοδωρής
my moto
R1200GS 2011
Οι φώτο δίνουν και παίρνουν!

Αρχικά αυτές για τις οποίες έγινε η βόλτα!




μόλις βγαίνει!











Η Βασιλική με καταγράφει με τη νίκον, ενώ προσπαθώ με το κινητό...




2 απότα 3 ζεύγη.... (το 3ο ξεκουράζεται :) )




Ο Σπυράκος μας!

Σιγά σιγά παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για τις μοτό



και απαθανατίζουμε τον πειρατή και το θρόνο του




Οι περισσότεροι οδεύουμε για Μαρμάρι.
Απολαύστε το:













Πτώματα τριγύρω :Π








Μαζί με 3-4 ακόμα κάνουμε μια βουτιά, ενώ ένας θεόσταλτος φίλος από Πάτρα (ή Αίγιο, σχωρνάτε - ου γαρ έρχεται μόνο) με κερνάει "σπαστό" φραπεδάκι που το χτυπάω με το ημίχλιαρο νερό μου! Βάλσαμο!!!!
Ο Σπύρος δεν κατέβηκε καν στην παραλία, κι εγώ σκέφτομαι σοβαρά να φύγω άμεσα. Έχω-δεν έχω κλείσει μάτια 10', αλλά δεν κολλάει ύπνος με τπτ! Υπερένταση....
Η απόφαση είναι στιγμιαία!
Την κάνω!

Η ώρα πλησιάζει 9 και θα προλάβω ζέστη και την πολλή κίνηση της Καλαμάτας. Με την κορύφωση της ζέστης, θα είμαι στην οικογένεια να κολυμπάω με τον Πέτρο στη Γλύφα!


Πάμε λέμεεεεε

Άλλη μια μπαλαντέζα βγήκε από την πρίζα κι έσβησαν τα φωτάκια της, μέχρι την επόμενη!
Το σκέλος της επιστροφής μου, με ενδιαφέρουσες φώτο και λίγα λόγια για τη Μάνη, θα ακολουθήσει σε άλλο ποστ!

Καλό ΠΣΚ!!!



Πάμε γι άλλα ;)
 
Τελευταία επεξεργασία:

forester

RideWild Team
Admin
Δημοσιεύσεις
3.430
Ηλικία
50
Περιοχή
Περιστέρι
Όνομα
Θοδωρής
my moto
R1200GS 2011
Σε κάθε βόλτα με πολλές μηχανές, ο κάθε αναβάτης στο τέλος αποκομίζει μια "γεύση" γι αυτό που έζησε. Μια γεύση μοναδική, ακόμα και σε σχέση με τους υπόλοιπους στην ίδια βόλτα!
Ο Μάριος @Vrasidas μας μετέφερε στην οθόνη όσα έζησε, με τρόπο που τα ζούμε μαζί του! Όπως κάνει πάντα δηλαδή και μας έχει μετά από κάθε βόλτα "στην πρίζα", μέχρι να δούμε την οπτική του.
Μια επισήμανση θα κάνω, όχι για το πώς το έζησε, αυτό είναι δικό του και δεν αλλάζει.
Μόνο σε νούμερα θα αναφερθώ, μια και είχα τη σχεδίαση πάνω μου.








Εδώ βλέπετε το χαρτάκι που τύπωσα από το xls και το είχα οδηγό στη ζελατίνα του tank bag. Περιγράφει αποστάσεις, χρόνους κίνησης και τι στάσεις σε κάθε σημείο! Η σχεδίαση έγινε με υποθετική ΜΩΤ 46 χαω και 95' στάσεις, με εκκίνηση από το Πυργάκι στις 20:45 (όχι από το Αίγιο, άρα 339 τα χλμ κι όχι 355 που ήταν συνολικά από το καφέ, και φυσικά ποτέ δεν έφτασαν τα 390 που έγραψε ο Μάριος πιο πάνω).

Edit 14: 19
Φυσικά ο Μάριος @Vrasidas δεν έκανε τόσο χοντρό λάθος στους υπολογισμούς, απλώς γι αυτόν και δυο ακόμα (@Juniorkourelis & @paschalis ) η διαδρομή διαφοροποιήθηκε μετά το Δυρράχιο γιατί ο 4ος από το τέλος δεν τους περίμενε σε μια πονηρή διασταύρωση που κάναμε 10 - 20 μέτρα πίσω/μπρος όλοι, με αποτέλεσμα να πάνε Νεοχώρι και να επιστρέψουν, συνεχίζοντας προς Καλαμάτα. Σωστός λοιπόν ο Μάριος, αλλά αυτό αφορά 3 αναβάτες. Οι υπόλοιποι κάναμε ότι βλέπετε πιο κάτω.





Οι πραγματικοί χρόνοι, με εκκίνηση στις 20:50 κι άφιξη 4' νωρίτερα από τον υπολογισμό (με ακρίβεια διλέπτου)! Φυσικά οι στάσεις , αν και είχαν πάνω κάτω την ίδια συνολική διάρκεια, δεν έγιναν ακριβώς έτσι για λόγους που εκτενώς θα διαβάσετε όταν ολοκληρώσω.
47 χαω είναι ΜΩΤ κίνησης! Οι στάσεις προστίθενται όπως θα διαπιστώσετε!
Μόνο στο 1ο κομμάτι από το Πυργάκι ως την Κλειτορία βγήκε μια ΜΩΤ 59,8 χαω, που κρίθηκε υπερβολική και ο ρυθμός προσαρμόστηκε άμεσα!
 
Τελευταία επεξεργασία:

Juniorkourelis

WildRider
Δημοσιεύσεις
149
Ηλικία
32
Περιοχή
Αιγιο
Όνομα
Παναγιώτης
my moto
Transalp 650
Άλλη μια Μπαλαντα"eza" των αισθήσεων , ακόμα μία για εμένα μιας κ εθισμένος πλέον σε όλη αυτή τη μαγεία που σου προσφέρει όλο αυτό.. νέα πρόσωπα, παλιά πρόσωπα κ όλα αυτά σε συνδυασμό με την κοινή αγάπη.
Όλα κύλησαν πολύ ομαλά κ πολύ ωραία, χωρίς να δώσω σημασία σε κάνα δυο λεπτομέριες, όπως το ότι αρκετά πριν τη Μεγαλόπολη ξεμείναμε από σκούπα μιας κ το varadero του φίλου Γιάννη, του αγαθού Γίγαντα , αναγκάστηκε να πάει στα pits της Βυτίνας και από εκεί επιστροφή στη βάση της.. συνέχεια λοιπόν προς Μεγαλόπολη για ανασυγκρότηση με την υπόλοιπη Baladeza ,ανεφοδιασμό και 10 ολόκληρα!!! λεπτά ξεκούραση. Στη συνέχεια σε ,ρόλο σκούπας πλέον εγώ ,έγινε ένα λάθος από κάποιο λαμπιόνι και μείναμε αρκετα πισω απο την Baladeza με Πασχάλη και Μάριο .. Στη συνέχεια ένα μικρό λάθος στο χάρτη και καταλήξαμε να βλέπουμε τη Baladeza ψηλά αλλά είχαμε ήδη πάρει το λάθος δρόμο.. άτιμος o Murphy αλλά η νύχτα είναι μεγάλη κ δεν ήξερε με ποιους τα έβαλε.. Με Πασχάλη πλοηγό, με Μάριο πίσω και σκούπα εμένα οδεύουμε προς Καλαμάτα και από εκεί με τη μαγεία δεξιά μας (φεγγαραδα που καθρεφτίζεται στη θάλασσα) φτάσαμε στην Αρεόπολη για επανένωση της Baladezas.. Η συνέχεια γνωστή, ο Murphy νυσταξε, η ξενέρωσε και μα άφησε.. δεύτερη μέρα η συνέχεια γνωστή από την αφήγηση του Μάριου,. Πολύ βροχή, αλλά οκ, ridewild είμαστε. Και κάπου το απόγευμα 30χλμ (Ναι μόνο 30χλμ) πριν φτάσω σπίτι τσαααακ , να ο Murphy πάλι να μου θυμίσει πως γελάει καλύτερα αυτός που γελάει τελευταίος.. το φωτεινό τρανσαλπ έπαθε φουιτ.. έμεινε από πίσω λάστιχο.. μιάμιση ώρα έκανε η οδική να έρθει αλλά χαλάλι.. τίποτα δεν μου παίρνει το χαμόγελο μετά από κάθε βόλτα πρόκληση,.. Γιατί αυτό είναι η Baladeza, βόλτα πρόκληση. Ένα ευχαριστώ σε όλους, ένα "χάρηκα πολυ" για τους νέους μοτοφιλους που έκανα και ένα μεγάλο μπράβο σε όσους ήρθαν από μακριά..ραντεβού στην επόμενη. Και στην κάθε επόμενη.
Υ.Γ: φώτο δεν έχω, ποτέ δεν έχω, φροντίζουν οι ειδικοί σε αυτό το κομμάτι.
 

rigas

RideWild Team
Admin
Δημοσιεύσεις
2.101
Ηλικία
42
Περιοχή
Aίγιο
Όνομα
Σπυρος
my moto
Yamaha T7
Honda Super Blackbird
1η Baladeza για εμένα και σίγουρα οχι τελευταία!Απο την γέννηση της,η ιδέα αυτής της ιδιαίτερης και ξεχωριστής βόλτας με εντυπωσίασε αμέσως!Δύσκολη εποχή το καλοκαίρι για να μπορέσω να συμμετέχω,καθώς ο επαγγελματικός οργασμός,δεν μου το επιτρέπει,ουτε σαν,σκέψη..Εκτος όμως,απο το φετινό,δύσκολο καλοκαίρι,οπού τα κενά στις ημέρες εργασίας,έχουν πληθύνει επικίνδυνα πλέον...
Η ιδέα από το εδώ team,ήταν σαν εκκίνηση για τον 4ο γύρο της Baladezas να είναι η πόλη μου.Χαρά μου προκαλεί αν μη τι άλλο!Ο σχεδιασμός ξεκίνησε,η ημερομηνία συμφωνήθηκε,καθώς είναι συγκεκριμένη και μια για κάθε μήνα,ένεκα φεγγαριού,οι διαδρομές προτάθηκαν,διαμορφώθηκαν ανάλογα και με την μορφή γραμμών σε ψηφιακό χάρτη,παραδόθηκαν στους συντελεστές της βόλτας από τον μετρ του χάρτου Θοδωρή @forester .
Ολα καλά και η βόλτα σαν στήσιμο έγινε...Η συνέχεια όμως και το πραγματικό "σώμα" στις βόλτες ειναι οι άνθρωποι..οι παρέες...Το πόσο καλά θα περάσεις σε μια μοτο-βόλτα εξαρτάται σε πολύ μεγάλο ποσοστό απο αυτό και μόνο,κατά την άποψη μου...Και προσωπικά πέρασα πολύ καλά για ακόμα μια φορά.
Ας δούμε πως είδε την 4η Baladeza Νight Ride το γερακίσιο μάτι μου!!(το αριστερό..γιατι το δεξι...κλάφτα...)

7παρά το απόγευμα και τα 2 δικάβαλα της παρέας ειναι ήδη στο ραντεβού συγκέντρωσης στο γνωστό μοτοστέκι του @Dim-bob .Παρόν και εγώ με το Yamapa το μαύρο το γλήγορο με τα σποτάκια τοίχου κάτω απο την γέφυρα πηρουνιού..(Δεν πρόλαβα κατι καλύτερο δικέ μου..σορυ..)



Μετά λίγων λεπτών καταφθάνει ο πρώτος εκ των μακρινών φίλων,ο @apapadopoulos απο τα Τρίκαλα,με την όμορφη Tracer και την πελώρια λαχτάρα για καφέ!Αμέσως μετά τις πρώτες τζούρες καφέ το mix team ΠυργοΑθηναίων γαμπρών καταφθάνει με τον πλοηγό μας ακράνοβιτσ....χμ..



Φιλικές στιγμές ή οχι?Ίδωμεν...



Με σημαίες και με νταούλια φτάνουν οι Βόρειοι ήρωες,οι χιλιομετροφάγοι οι ακούραστοι με τα πλατιά χαμόγελα!



Μοτοκόσμος καταφθάνει συνεχώς..





@Juniorkourelis Ο άνθρωπος λαμπάκι που δεν έχει χάσει καμία μπαλαντέζα και του εύχομαι να μην χάσει ποτέ!Στους συντελεστές αυτή τη φορά..



Μαριος @Vrasidas !!Aθήνα μεριά και επειδή ειναι γριά και ξέρει πια,η τσατσάρα στα απαραίτητα αξεσουάρ ....



Εννοείται πως στην εκκίνηση(αλλά οχι στην βόλτα...)δεν θα έλειπε και ο πάντα χύμα @spasofanarias ...



Να είστε καλά λεβέντες μου,...παρε τον ένα και χτύπα τον άλλο...



Αρκετός κόσμος με περιέργεια,τίμησε τον θεσμό αυτής της νυκτερινής βόλτας.






Σχεδόν όλοι έτοιμοι και παρέα με τον @Mike.l φεύγουμε με προβάδισμα για το σημείο εκκίνησης της βόλτας,για φωτογραφικούς σκοπούς..



Σε 10 λεπτά περίπου βρισκόμαστε στα 750μετρα υψόμετρο σε ένα πανοραμικό σημείο πριν το χωριό Πυργάκι Αιγιου.



Ο ήλιος ξεκινά και κρύβετε πίσω από το Παναχαικό πρίν την ώρα δύσης του λόγο του μεγάλου όγκου του βουνού.





Ο "δισκος" του ήλιου,τελευταία φορά που θα τον δούμε πριν βουτήξει πίσω απο τις ψηλές κορυφές του Παναχαικού,παίζοντας παιχνίδια αντίθεσης με της ανεμογεννήτριες...



Οι πρώτοι Μπαλαντεζαίοι φθάνουν με τον ηλιο να κρύβετε απο την κοινή θέα..







Το σημείο ιδιαίτερο καθώς σου χαρίζει θέα μεγάλου μέρους του Κορινθιακού κόλπου και των βουνοκορφών της Αιτωλοακαρνανίας ..





Καθώς και της χρωματικής παλέτας που αφήνει η δύση του ηλίου..



Ολοι εδώ και είμαστε έτοιμοι να ανάψουμε την 4η εν σειρά Baladeza!





 

rigas

RideWild Team
Admin
Δημοσιεύσεις
2.101
Ηλικία
42
Περιοχή
Aίγιο
Όνομα
Σπυρος
my moto
Yamaha T7
Honda Super Blackbird
H Βaladeza άναψε και με φόντο απο τα 900μ.υψόμετρο,της πόλης του Αιγιου και του Κ.Κόλπου,το μακρύ φωτεινό "καλωδιο" διασχίζει την ευθεία στο Πυργάκι.





Πρώτο λαμπιόνι ο @forester πλοηγός του γκρούπ





Ακολουθούμενος απο τους υπολοίπους.





Δεν εχει νυχτώσει για τα καλά.Η μέρα βρίσκεται στο σβήσιμο.



Ο δικάβαλος Μητσος @K.D. με την Βασια.



Στις Κορφές το φωτεινό τρενάκι αποχαιρετά για τα καλά το φως που ετοιμάζεται να κάνει τον γύρο και να μας βγεi απέναντι.Θα τον προλάβουμε??







Πρώτη στάση ανασυγκρότησης και μίνι ξεκούρασης στην έξοδο της Κλειτορίας.Ραντεβού εκεί με τον Σώτο της Μοτοπαρέας Λεωνιδίου και το CBR 600F του..Ο ηρωας με τα κλιπον!!Στην αναμονή μας πρόλαβε και το 3ο δικαβαλο της παρέας από Πάτρα με το GS 1200.Δεν θυμάμαι το ονομα των παιδιών!



Oι Νταλτονς της Baladezas...Γιαννης Γιγαντοσκούπας,Κωστας Μιναρόμπεης,Πανος Ταπας και Σωτήρης Κλιπονοήρωας



@Mike.l με ειδικά φώτα κινδύνου!!




Φευγω ξανά μπροστά και στην γεφυρα του 111 που θα στρίψουμε για Θεόκτιστο μια φιγούρα σκοτεινή είναι εκεί με κόκκινο suzuki Bandit.
Πλησιάζοντας βλέπω τον Μητσο @KORAX εκ Καλαμάτας να μας περιμένει.Μετά τα γέλια που ρίξαμε για κάτι που έμαθα πως έκανε την προηγούμενη μέρα,ακούω τον ηχο των μοτοσυκλετών που πλησιαζουν..Ας πάρουμε ακόμα μερικά δύσκολα κλικ..





Πράγματι οταν ένας σκοτεινός δρόμος φωτίζεται έτσι διάσπαρτα απο αρκετές μοτοσυκλέτες,είναι μια πολύ όμορφη εικόνα.



Φτάνουμε στο Θεόκτιστο.Ήρεμο,με κόσμο στα στενά και τα καφενεία του,να απολαμβάνει την δροσιά του βουνού και με τα μικρά παιδιά να παίζουν έξω έως "αργα" χωρίς φόβο...



Εως εκείνο το λεπτό που η Baladeza πέρασε απο μπροστά τους για λίγο,χωρίς να τους ενοχλήσει,αλλά πιθανών να τους ξαφνιάσει και πάντα μα πάντα από όπου και να περάσαμε να τους ζωγραφίσει πλατιά χαμόγελα και παρατεταμένους χαιρετισμούς με καλοσύνη..Ενα απο τα πολλά που μου έμειναν απο αυτην την έξυπνη βόλτα είναι οι άνθρωποι και τα χωριά τους που διαβήκαμε...





Ξανά σκοτάδι στον σφιχτό επαρχιακό άξονα της Αρκαδίας,πια.



Οι καλοφωτισμένοι σύντροχοι φρόντιζαν να ξημερώσουν την νύκτα.





Μαγική Μυγδαλιά να στέκεται φωτισμένη και περιποιημένη στην άκρη του βουνού,..



Το καραβάνι ξεχύνεται με φόρα προς το υπέροχο δάσος της Ελατης,μετά την Βυτινα.

 
Top Bottom